*အက်ိဳးေမွ်ာ္ကာ ႏိႈးေဆာ္ပါသည္*

အလွဴအားလံုးမွာ သေဘာတူရာ စုေပါင္းလုိက္ရင္ ပစၥည္းအလွဴနဲ႔ တရားအလွဴ ဆုိၿပီးေတာ့ အလွဴႏွစ္မ်ိဳးပဲ ရွိပါတယ္။ ပစၥည္း အလွဴထက္ တရားအလွဴက ပိုျမတ္တဲ့ အတြက္ အလွဴအားလံုးထဲမွာ အျမတ္ဆံုး အလွဴ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် ပစၥည္းအလွဴ အားလံုးထဲမွာ သံဃိက ေက်ာင္းအလွဴဟာ အႏိႈင္းမဲ့ အလွဴျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ သံဃိက ေက်ာင္းအလွဴ ထက္ပုိၿပီး အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ကို အက်ိဳးႀကီး ေစပါတယ္။ အလွဴေပး ပုဂၢိဳလ္ကိုလည္း ကုသိုလ္တိုး ေစပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္တုန္းက နတ္သားတစ္ပါးက ၁။ဘယ္အရာကို ေပးလွဴတ့ဲ သူဟာ ခြန္အားကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါသလဲ။ ၂။ဘယ္အရာ ကိုေပးလွဴ တဲ့သူဟာ အဆင္းကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါသလဲ။ ၃။ဘယ္အရာကို ေပးလွဴတဲ့ သူဟာ သုခကုိ ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါသလဲ၊ ၄။ဘယ္အရာကို ေပးလွဴတဲ့သူဟာ မ်က္စိအ ျမင္ဓာတ္ကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါသလဲ။ ၅။ဘယ္အရာကို ေပးလွဴတဲ့သူဟာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါသလဲ လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္ေတာ့

၁။အစားအစာကို ေပးလွဴတဲ့သူဟာ ခြန္အားကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါတယ္။ ၂။အ၀တ္အထည္ကို ေပးလွဴတဲ့သူဟာ အဆင္းကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါတယ္။ ၃။ဆီမီးအ လင္းေရာင္ကို ေပးလွဴတဲ့သူဟာ မ်က္စိအျမင္ ဓာတ္ကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါတယ္။ ၄။စီးစရာယာဥ္ကို ေပးလွဴတဲ့သူဟာ ခရီးသြား လာတဲ့အခါ ခ်မ္းသာ သုခ ေပးသလုိ ၊ ၅။ အိမ္ေက်ာင္း အေဆာက္အအံုကို ေပးလွဴတဲ့သူဟာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မး္သာ အားလံုးကို ေပးလွဴရာ ေရာက္ပါတယ္လုိ႔ ေျဖၾကားေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီထဲက ဇရပ္၊ တန္ေဆာင္း၊ အိမ္၊ ေက်ာင္းစတဲ့ အေဆာက္အအံု အလွဴကေတာ့ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ကို ခြန္အားလည္း ျပည့္ၿဖိဳးေစသလုိ ရုပ္အဆင္းလည္း လွပတင့္တယ္ ေစပါတယ္။ ခ်မ္းသာသုခလည္း ျဖစ္ပြားေစသလို မ်က္စိအျမင္ ဓာတ္လည္း အားေကာင္းေစပါတယ္။ ေရွ႕အလွဴ ေလးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရရွိႏိုင္တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေလးမ်ိဳးကို အလွဴတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ ရရွိေစနိုင္တာ ေက်ာင္းအလွဴပါ။

ေ၀လာမသုတၱန္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ပုထုဇဥ္လူသား ေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာကို ေရႊခြက္ေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ၊ ေငြခြက္ေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ စသည့္ တန္ဖုိးရွိ အဆင့္ျမင့္ ပစၥည္း စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္ေတြနဲ႔ လွဴဒါန္းရတဲ့ အလွဴဒါနႀကီးထက္ ေသာတာပန္ တစ္ေယာက္ကို ထမင္းတစ္နပ္ ေကၽြးရတဲ့ အလွဴက ပိုၿပီး အက်ိဳးႀကီးပါတယ္။ ေသာတာပန္ အေယာက္တစ္ရာကို ထမင္းတစ္နပ္ ေကၽြးရတဲ့ အလွဴထက္ သကဒါဂါမ္ တစ္ေယာက္ကို ထမင္းတစ္နပ္ ေကၽြးရတဲ့ အလွဴက ပိုၿပီး အက်ိဳးႀကီးပါတယ္။ သကဒါဂါမ္ အေယာက္တစ္ရာကို ထမင္းတစ္နပ္ ေကၽြးရတဲ့ အလွဴထက္ ရဟႏၱာ တစ္ပါးကို ၊ ရဟႏၱာအပါး တစ္ရာထက္ ပေစၥကဗုဒၶါတစ္ပါးကို ၊ ပေစၥက ဗုဒၶါအပါး တစ္ရာထက္ သမၼာသမၺဳဒၶ ဘုရားတစ္ဆူကို ဆြမ္းဆပ္ကပ္ ရတာက ပိုျမတ္ပါတယ္။ သမၼာသမၺဳဒၶ ဘုရားတစ္ဆူ ကုိဆြမ္းတစ္နပ္ ကပ္ရတဲ့ အလွဴထက္ ဘုရားအမွဴးရွိတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ကို ဆြမ္းတစ္နပ္ ကပ္ရတဲ့ အလွဴက ပိုၿပီးအက်ိဳး ႀကီးေစပါတယ္။ ဘုရားအမွဴးရွိတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ကို ဆြမ္းတစ္နပ္ ကပ္ရတဲ့ အလွဴထက္ အရပ္ေလး မ်က္နွာမွ လာေသာ သံဃာေတာ္ အေပါင္းကို ရည္စူးၿပီး ေက်ာင္းေဆာက္လွဴ ရတဲ့အလွဴက ပိုၿပီးအက်ိဳး ႀကီးပါတယ္။

ဘုရားရွင္ လက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာ၊ အရွင္မဟာ ေမာဂၢလာန္ ကစလုိ႔ အတိတ္ ၊ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ ကာလသံုးပါးလံုးမွာ ရွိေနၿပီး ရွိေနဆဲ ရွိလာလတၱံ႔ေသာ အရိယာ သံဃာေတာ္ မ်ားအားလံုး ၊ ပုထုဇဥ္ သံဃာေတာ္မ်ား အားလံုးဟာ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကို ရည္စူးတဲ့ ပုဂၢလိက အလွဴထက္ ရဟန္းသံဃာ အားလံုးကို ရည္စူးတဲ့ သံဃိက အလွဴက အလွဴခံပို ျမင့္ျမတ္ၿပီး ပိုအက်ိဳးႀကီးတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အလွဴခံ ရဟန္းသံဃာ ေတာ္ေတြကို ပစၥည္းေလးပါး ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားမႈ ပရိယတၱိ ဗဟုသုတ စ်ာန္ အဘိညာဥ္ ၀ိပႆနာဥာဏ္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ စတဲ့ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာအားလံုး လွဴလုိက္ရာေရာက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အျမတ္ဆံုး အလွဴလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဒါကအလွဴခံ ရႈေထာင့္ဘက္က ၾကည့္တာပါ။

တစ္ခါ အလွဴေပး ပုဂၢိဳလ္ဘက္ ရႈေထာင့္က ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ကိုယ့္ေက်ာင္းအလွဴကို ကိုယ္သတိရတုိင္း ကိုယ့္လွဴဖြယ္ ၀တၳဳက ေလာေလာဆယ္မွာတင္ ထင္ရွားရွိ ေနတာမုိ႔ အျခားအလွဴထက္ မတူတဲ့ ကုသုိလ္ေစတနာ အသစ္အသစ္ေတြ တစ္ရစ္ၿပီး တစ္ရစ္ ထပ္ထပ္တုိး ေနတဲ့အတြက္ အျမတ္ဆံုး အလွဴျဖစ္ေန ျပန္ပါတယ္။

ေက်ာင္းအလွဴက ေျမႀကီးထဲမွာ အခုိင္အမာ စိုက္ထူထားတာမုိ႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ျမဲျမံတည္တံ ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ဘယ္အခ်ိန္ဘဲ သတိရ သတိရ သတိရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ကိုယ္လွဴထားတဲ့ ေက်ာင္းတည္းဟူေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳက ေလာေလာဆယ္ ထင္ရွားရွိေနတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းအလွဴ လွဴပါတယ္၊ ေက်ာင္းအသံုး ျပဳေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ အားလံုးအစစ အရာရာ အဆင္ေျပ ၾကပါေစ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ စိတ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစလို႔ ထပ္တလဲလဲ နွလံုးသြင္း ရင္းကုသိုလ္ ေစသနာ အသစ္အသစ္ေတြ ကုသုိလ္ပီတိ အသစ္အသစ္ေတြ တစ္ရစ္ၿပီး တစ္ရစ္ တုိးပြားလာ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းနိုင္တဲ့ ပစၥည္းလွဴတာထက္ မေရႊ႕ေျပာင္း ႏုိင္တဲ့ပစၥည္း ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းအလွဴကို ထာ၀ရ ဒါန ခိုင္ျမဲတဲ့ အလွဴ လုိ႔ေခၚပါတယ္။

အက်ိဳးေပး ခိုင္ခ်င္ရင္ အေၾကာင္းကံ ခုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းအလွဴဟာ ခိုင္တဲ့ပစၥည္း လွဴတာမုိ႔ အေၾကာင္းကံ ခုိင္တဲ့အလွဴပါ၊ အလွဴခုိင္မွေတာ့ ဘ၀ခုိင္ၿပီေပါ့။ ဘ၀ခုိင္ ခ်င္သူတုိင္း အလွဴခိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾက
ရပါမယ္။ အလွဴခုိင္ ဖို႔ကေတာ့ ေက်ာင္းေဆာက္လွဴ ရံုပါပဲ။

၀ိပႆီ ဘုရားရွင္ လက္ထက္တုန္းက ဗႏၶဳမတီၿမိဳ႕က ကုိေနဇာ ဆုိတဲ့ ဆင္းရဲသားေလးဟာ ေက်ာင္းအလွဴကို ေပးလွဴၿပီး ဘ၀ဆက္တုိင္း ကုသိုလ္အသစ္အသစ္ေတြ ထပ္ေနတဲ့အတြက္ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာ လံုးလံုးခ်မ္းသာသုခ ခံစားၿပီး ေနာက္ဆံုးဘ၀ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထပ္ေရာက္မွ ပဋိသမိၻဒါေလးပါး၊ ၀ိေမာကၡရွစ္ပါး၊အဘိညာဥ္ ေျခာက္ပါးနဲ႔တကြ ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီး ဒုကၡခပ္သိမ္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီး နိဗၺာန္ ၀င္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါက မရွိလုိ႔မလွဴ ၊ မလွဴလုိ႔မရွိ ဆုိတဲ့ စကားကို ပယ္သတ္ၿပီး လူမင္းစည္းစိမ္ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ နတ္မင္းစည္းစိမ္ ခဏခဏ ဆုိတဲ့ ထူးျခားဆန္းက်ယ္တဲ့ အက်ိဳးေတြရဲ့ ရလာဒ္ေတြပါ။

ေက်ာင္းလွဴတယ္ဆုိတာ သူတစ္ပါးကို ေနရာေကာင္း တစ္ခုရေအာင္ ဖန္တီးေပးတာ ျဖစ္လို႔ တံုျပန္မႈ နိယာမ သေဘာအရ ကိုယ့္ဘ၀မွာလည္း ေနရာေကာင္း ေတြနဲ႔ခ်ည္း ေတြ႔ႀကံဳဆံု စည္းရမွာ မလြဲပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ထိ လဲဆုိရင္ အမိ၀မ္း အတြင္းမွာ ပဋိသေႏၶ ေနတဲ့အခါ သူတကာေတြလုိ က်ဥ္းက်ဥ္းက်ဳတ္က်ဳတ္ မေနရဘဲ ဆယ့္နွစ္ေတာင္ တုိက္ခန္းထဲမွာ ေနရသလုိ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနရပါသတဲ့။ ဇာတိဒုကၡကို ေလ်ာ့ပါးသက္ သာေစတာ ေက်ာင္းအလွဴ တစ္ခုတည္း ရွိပါတယ္။

တစ္ေလာကလံုးရဲ့ အႏိႈင္းမဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သံဃိကေက်ာင္း အလွဴဟာ အႏိႈင္းမဲ့ အလွဴျဖစ္တယ္လုိ႔ ၀ိဟာရ ဒါနံ သံဃႆ၊ အဂၢံ ဗုေဒၶန ၀ဏၰိတံ ဆုိတဲ့ စကားေတာ္နဲ႔ ေဟာၾကားညႊန္ျပ ထားတာမို႔ ဘုန္းႀကီးအတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္တာ မဟုတ္ဘဲ သာသနာအတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္ေန တဲ့အတြက္ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား အေနနဲ႔ တစ္ပုိင္တစ္ႏိုင္ ကုသိုလ္ပါ၀င္ရင္း မိမိစြမ္းႏိုင္ရင္ မိမိကုိယ္တိုင္လုပ္၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မစြမ္းႏိုင္ရင္ စြမ္းႏုိင္လု႔ိ လုပ္ေနသူေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီပံ့ပိုးရင္း တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ ကုသိုလ္ပါ၀င္ ႏုိင္ၾကပါေစရန္ ႏွင့္ သဒၶါတရား ရွိသူတုိင္း သံဃိက ေက်ာင္းအလွဴ ဆုိတဲ့ အႏိႈင္းမဲ့ အလွဴကို စြမ္းအား ရွိသမွ် လွဴဒါန္း ႏိုင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

အကယ္၍ သဒၵါတက္အား နည္းမ်ားမဆုိ ပါ၀င္လွဴဒါန္း လိုပါက ေအာက္ပါ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ထံသုိ႔တုိက္ရုိက္ ဆက္သြယ္ လွဴဒါန္း ႏုိင္ပါတယ္။

၁။ ဘဒၵႏၱဣႏၵစကၠ ပဓာန နာယက ဆရာေတာ္ ငါရဟုိး ေက်းရြာ မဟာဒကၡိဏာရံု ေက်ာင္းတိုက္
ဖုန္း-၀၉ ၆၄၆၀၄၁၆ , ၀၉ ၂၁၁၀၁၄၀

၂။ဘဒၵႏၱအာစိဏၰ ၊ မိဂဒါရံု ေက်ာင္းဆရာေတာ္၊ ေအာင္သစ္လြင္ရပ္ မုိးကုတ္ၿမိဳ႕။
ဖုန္း- ၀၉၆၉၇၀၆၇၉

၃။ဘဒၵႏၱနာယကာလကၤာရ ၊ သီတဂူ ဓမၼ၀ိဟာရ ေက်ာင္းဆရာေတာ္ မီနီဆုိးတားျပည္နယ္၊ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ ဖုန္း- ၆၅၁-၇၉၇-၃၃၁၁။ ၉၅၂-၄၅၂ ၀၀၉၄

၄။ဘဒၵႏၱသာရိႏၵ သာသနဓဇဓမၼာစရိယ စန္းသုခ ဆရာေတာ္ မဟာၿမိဳင္ေက်ာင္းတုိက္ မႏၱေလးၿမိဳ႕
ဖုန္း-၀၂-၆၂၂၆၆

၅။ ဘဒၵႏၱၾသသဓ၊ဘဒၵႏၱေတဇ၀ႏၱ ဦးရွင္ေက်ာင္းေဆာင္ မဟာဂႏၶာရံု ေက်ာင္းတုိက္ အမရပူရၿမိဳ႕
ဖုန္း-၀၂-၇၀၄၆၄

၆။ဦးညီညီေဇာ္-ေဒၚမိုးမုိးသဲ ထုိင္းႏိုင္ငံ ဗန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဖုန္း-၀၈၁-၃၀၈-၇၂၁၈

၇။ ဦးေဇာ္မင္း-ေဒၚသီသီႏြယ္ ထုိင္းနိုင္ငံ ဗန္ေကာက္ၿမိဳ႕ဖုန္း-၀၈၅-၁၆၃၈၇၄၁

၈။ ဦးျမင့္ေအာင္-ေဒၚႀကိဳင္(ကထိက)နည္းပညာတကၠသုိလ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဖုန္း-၀၉-၅၀၀၉၅၉၂၊ ၀၉-၅၀၁၈၁၁၇

၉။ ဦးခင္ေမာင္ေဌး-ေဒၚစမ္းစမ္းေအး နယ္စပ္စည္ပင္ -ဖုန္း-၀၉၅၁၂၇၉၃၄

၁၀။ ဦးျမင့္ဦး-ေဒၚေသာင္းၿမိဳင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဖုန္း-၀၁-၅၉၀၄၀၇

၁၁။ ဦး၀င္းညႊန္႔-ေဒၚခ်ိဳမာ ယုဇနဥယ်ာဥ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕

ဘဒၵႏၱနာယကာ လကၤာရ၊ သီတဂူ ဓမၼ၀ိဟာရေက်ာင္းမွ ဆရာေတာ္ဧ။္ မိန္႔မွာခ်က္အရ သဒၵါၾကည္လင္ ဘေလာကာ အစ္ကို၊အစ္မ တို႔ႏွင့္တကြ စာခ်စ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားလည္း ကုသုိလ္အလွဴ ပါ၀င္ယူႏိုင္ ၾကေစရန္ ရည္သန္၍ သတင္းေကာင္းေလး ေပးအပ္ပါတယ္။

(ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက၏ အႏိႈင္းမဲ့အလွဴ စာအုပ္မွ ကိုးကားရည္ညႊန္းပါတယ္။)

Read More...

ခံစားေရးသားသူ Dream အခ်ိန္ 10:48 PM 9 စာဖတ္သူအၿမင္ Links to this post

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*ခရီးအတြက္ ေျမပံု (ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက)*

ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့ေရ

ဒီရက္ပိုင္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္လက္စ တန္းလန္းႏွင့္ ႏွစ္ခ်ီၾကာေနတဲ့ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို လက္စသပ္ျပီး ျပီးေအာင္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့လိုက္ ပါတယ္။ စာအုပ္ကေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ေရးထားတဲ့ "A Map Of The Journey" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါ။ စာအုပ္က ျမန္မာျပည္မွာ ကတည္းက ဝယ္ျပီး လက္ထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ရွိေနပါျပီ။ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ျပီးေအာင္ မဖတ္နိဳင္ခဲ့ တာပါ။ နဲနဲဖတ္လိုက္ ရပ္လိုက္။ တစ္လ ႏွစ္လ ေလာက္ၾကာမွ တစ္ခါ ျပန္ကိုင္လိုက္၊ ေမ့သြားလို႔ အစကေန ျပန္ဖတ္လိုက္၊ ေနာက္ မအားေတာ့လို႔ မဖတ္ျဖစ္လိုက္ႏွင့္ သံသရာ လည္ေနတာပါ။ ခရီးသြားတိုင္းေတာ့ အျမဲ သယ္သြားပါတယ္။ အားရင္ ဖတ္မယ္ ဆိုျပီးေတာ့။ ဒီလိုႏွင့္ပဲ စာအုပ္က ျပည္ပ ေရာက္တဲ့အထိ ပါလာတာပါ။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ အရင္စာအုပ္ "Snow In The Summer" တုန္းကေတာ့ ဆက္တိုက္ ျပီးေအာင္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အခု ရက္ပိုင္းထဲမွာ ပါဠိႏွင့္ တရားစာေပကို အဂၤလိပ္လို အသံုးေလးေတြ ေလ့လာခ်င္တာႏွင့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ျပီးေအာင္ ဖတ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ ရထားေပၚမွာ ဖတ္လိုက္တာ သံုးပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ ေပးလိုက္ေတာ့ ျပီးသြားပါတယ္။ အခု အဲဒီစာအုပ္ႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီး မဖတ္ရေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ စာအုပ္ မိတ္ဆက္ (သို႔) စာအုပ္ အညႊန္းေလး လက္ဆင့္ကမ္း ေပးခ်င္လို႔ပါ။

စာအုပ္က နိဳင္ငံျခားက တရားစခန္း တစ္ခုမွာ ေယာဂီေတြ အတြက္ ေဟာထားတဲ့ တရားကို စာအုပ္ အေနႏွင့္ ျပန္ေရးထား တာပါ။ အဓိက ကေတာ့ ဉာဏ္စဥ္ တရားကို ေဟာထားတာ ပါပဲ။ အားလံုး အခန္း(၁၁) ခန္း ပါ၀င္ျပီး အခန္း ေတြကို Talk (1) ကေန Talk (11) အထိ ခြဲထားပါတယ္။

ပထမ အခန္းေတြမွာ တရားစ အားမထုတ္မီ မိမိကိုယ္ကို ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈ ျပဳလုပ္ပံုကို ေဖာ္ျပထား ပါတယ္။ ျပီးမွ တရား စအားထုတ္ျပီး သမာဓိ ထူေထာင္ပံု အဆင့္ဆင့္ကို ေဖာ္ျပေပးထား ပါတယ္။ သမာဓိေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ထူးျခား ျဖစ္စဥ္မ်ား အေၾကာင္းႏွင့္ ၄င္းတို႔ကို ျဖတ္သန္း ေက်ာ္လႊားပံုေတြ ကိုလည္း ရွင္းလင္း ထားပါတယ္။ ေနာက္ အခန္းေတြ မွာေတာ့ ၀ိပႆနာ စတင္ အားထုတ္ပံု၊ ပညတ္ ပရမတ္ခြဲပံု၊ ေနာက္ နာမရူပ ပရိေစၦဒ ဉာဏ္ကေနျပီး ပစၥေဝကၡဏ ဉာဏ္အထိ ဉာဏ္စဥ္ (၁၆)ပါးလံုးကို တစ္ဉာဏ္ခ်င္းစီ အေသးစိတ္ ကြဲျပားမႈ ရွိေအာင္ ရွင္းလင္းေပးထား ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အခုစာအုပ္ရဲ႕ ထူးျခားမႈ ေလးကိုေတာ့ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဉာဏ္စဥ္ တရားေတာ္ေတြ အေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးမ်ားႏွင့္ ဓမၼစာေပ ပညာရွင္မ်ား ေရးသားထား၊ ေဟာျပေပးထား တာေတြ ရွိပါတယ္။ အခု စာအုပ္မွာက ဆရာေတာ္က ဉာဏ္စဥ္ေတြရဲ႕ သေဘာ၊ သဘာ၀ လကၡဏာ ေတြကို မိမိရဲ ့ကိုယ္ေတြ႔ တရားအေတြ႔ အၾကံဳမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ျပီး ေဖာ္ျပေပးထား တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီဉာဏ္တစ္ခု ျဖစ္ခိုက္မွာ ေလာကီ လူမႈကိစၥ ေတြမွာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေယာဂီတစ္ဦး အေနႏွင့္ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သတိျပဳရမယ့္ အခ်က္ေတြ ဆင္ျခင္ရမယ့္ အခ်က္ေတြကို ဓမၼ ဗဟုသုတ ျဖစ္ဖြယ္ ေဖာ္ျပေပးထား ပါတယ္။

ဉာဏ္စဥ္မ်ား အျပီးမွာေတာ့ ေသာတာပန္ တစ္ေယာက္ရဲ ့ စိတ္ အေျခအေန၊ ကိုယ္က်င့္တရား၊ တရားအေပၚ နားလည္ ယံုၾကည္ပံု ေတြကို ရွင္းျပထား ပါတယ္။ အရိယာ အဆင့္အလိုက္ ကိေလသာ ပယ္သတ္မႈ အဆင့္ဆင့္ ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးထား ပါတယ္။ ေနာက္ ဆက္လက္ျပီး ရျပီးသား ေသာတာပတၱိ ဖိုလ္ကို ၀င္စားပံု နည္းလမ္းႏွင့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ အခက္အခဲ မ်ားကို ေဖာ္ျပထား ပါတယ္။ ေနာက္ အထက္ မဂ္ဖိုလ္ တရားမ်ားကို ဆက္လက္ အားထုတ္ဖို႔ရန္ အတြက္ ျပင္ဆင္ပံုႏွင့္ အားထုတ္ပံု ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးထား ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး မွာေတာ့ တရား အားထုတ္ေနစဥ္ ျဖစ္တတ္တဲ့ အခက္အခဲမ်ား အတြက္ စိတ္ထားတတ္ရန္ႏွင့္ နည္းလမ္း မွန္မွန္ အားထုတ္နိဳင္ရန္ ေဟာေပးထား ပါတယ္။

စာအုပ္ တစ္အုပ္လံုး ကေတာ့ ဆရာေတာ့္ ေရးဟန္အတိုင္း စာမဆန္ဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဖတ္လို႔ရတဲ့ ဓမၼစာေပ အေရးအသား ေဟာေျပာ ပို႔ခ်ခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိသုဒၶိမဂ္ ကို အေျခခံျပီး ေရးသား ေဟာျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လက္ရွိ တရား အားထုတ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ တရား အားထုတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ သူမ်ားအတြက္ သဒၶါတရား တက္ျပီး အသိဉာဏ္ ပြင့္ေစတဲ့ စာအုပ္ တစ္အုပ္လို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ ဘယ္နည္းႏွင့္ပဲ အားထုတ္သူ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီခရီးကို လူတိုင္း ျဖတ္သန္းရမွာ ျဖစ္လို႔ ဘယ္ေယာဂီ အတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အသံုးတည့္တဲ့ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ တရား အေတြ႔အၾကံဳ ေတြႏွင့္ ေပါင္းျပီး ေဟာထားတာမို႔ တကယ္လို႔ ဆရာေတာ္ႏွင့္ စရိုက္၀ါသနာ တူျပီး အားထုတ္ပံု နည္းလမ္း တူသူေတြ အတြက္

ဆိုရင္ေတာ့ တိုက္ဆိုင္တာေတြ အမ်ားၾကီးႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ကို အြန္လိုင္းမွာ ဒီေနရာကေန http://www.buddhanet.net/pdf_file/mapjourney6.pdf Download ဆြဲခ်လို႔ ရပါတယ္။ ကိုစိုး၀င္းထြဋ္ ရဲ႕ (http://soewinhtut.multiply.com/journal/item/12/Map_of_The_Journey_ebook_English_Languagehttp://www.buddhanet.net/pdf_file/mapjourney6.pdf) ကေနလည္း ယူလို႔ ရပါတယ္။ MP3 အေနႏွင့္ နာခ်င္ရင္ေတာ့ ေအာက္က လင့္ခ္ေတြကေန Download ဆြဲခ်ျပီး နာလို႔ ရပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

1: A Map of the Journey - day 1

2: A Map of the Journey - day 2

3: A Map of the Journey - day 3

4: A Map of the Journey - day 4

5: A Map of the Journey - day 5

6: A Map of the Journey - day 6

7: A Map of the Journey - day 7

8: A Map of the Journey - day 8

9: A Map of the Journey - day 9

10: A Map of the Journey - day 10

11: A Map of the Journey - day 11

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဓမၼဒါနအျဖစ္ လက္ဆင့္ ကမ္းလိုက္ပါျပီ။ ဓမၼ ေမာင္ႏွမတို႔က တကယ္လို႔ ဖတ္ရႈ နာယူၾကည့္လို႔ မိမိအတြက္ အက်ိဳးတစ္ခုခု ျဖစ္ထြန္းခဲ့ရင္ ကိုယ္ခင္မင္တဲ့ သူမ်ားကို ဆက္လက္ျပီး လက္ဆင့္ကမ္း ေပးလိုက္ ပါအံုးလို႔ ဆႏၵျပဳ တိုက္တြန္း လိုက္ရပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

22.06.2009, MON:, 02:51:59 PM

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*သာသနာ့ေရေသာက္ျမစ္ေတြကို ေရသြန္းေလာင္းၾကပါဦး*

ညီမေရ . . .
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အရင္က စကားအျဖစ္နဲ႔ ေျပာျဖစ္ေပမယ့္ အေသအခ်ာ မေဆြးေႏြး ျဖစ္ေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကုိ ေျပာျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ့။ မၾကာေသးမီက ရန္ကုန္နဲ႔ မနီးမေ၀း နယ္ျမိဳ ့ ကေလး တစ္ျမိဳ႕ကုိ ခရီးထြက္ျဖစ္ ပါတယ္။ အဲ ဒီျမိဳ႕ကေလး ကေန ေန႔၀က္ ခရီးသာသာမွာ ရိွတဲ့ ရြာကေလး တစ္ရြာ ကုိလည္း အေရာက္ သြားခဲ့ရ ပါတယ္။ ရြာက ေတာ္ေတာ္ကေလး အိမ္ေျခ မ်ားပါတယ္။ ရြာဦးမေတာ့ ကုိးေတာင္ျပည့္ ေစတီၾကီးနဲ႔ ေရကန္ၾကီး တစ္ကန္လည္း ျမင္လုိက္ပါရဲ့။ ျပီးေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းၾကီး ကလည္း ဟည္းလုိ႔ေပါ့။ ရြာကုိ ေလ့လာေရးလာတာ မဟုတ္ေလေတာ့ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥကိုပဲ ပထမ ဦးတည္ လုပ္ရတာေပါ့။ ျပီးလုိ႔ အခ်ိန္နည္းနည္း ရရင္ေတာ့ ရြာဦး ေစတီၾကီးနဲ႔ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းၾကီးကုိ သြားမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားလုိက္ မိတယ္။ ကိစၥ ေစာေစာျပီးတာနဲ႔ ရြာခံနဲ႔ သာေရးနာေရး စကားေျပာမိမွပဲ ဒီဇာတ္လမ္းက စျဖစ္ေတာ့တယ္။

ညီမေရ . . .
ဒီရြာမွာ ဗုဒၶဘာသာ ကုိးကြယ္တာ ဆယ္အိမ္ေတာင္ မျပည့္ရွာေတာ့ ဘူးတဲ့။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ဘုရား၊ ေက်ာင္းကန္ဟာ ဆရာ ဒကာနဲ႔ မစည္ကားခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စုေလာက္ေတာင္ ရိွျပီ ဆုိပါလား။ ဒီေက်ာင္းၾကီး မွာလည္း ေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္အျဖစ္ ေတာထြက္ ရဟန္းၾကီး တစ္ပါးသာ ရိွေတာ့သတဲ့။ ကုိးေတာင္ျပည့္ ေစတီေတာ္ ၾကီးလည္း ထုံးသကၤန္း ကပ္သူေ၀းလုိ႔ ဆီမီး ေရခ်မ္းေတာင္ အပူေဇာ္ မခံရတာ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ၾကာခဲ့ပါျပီလုိ႔ ရြာခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ဦးက ၀မ္းပန္းတနည္း ေျပာရွာပါရဲ့။

ညီမေရ . . .
အနားၾကည္လုိ႔ အလယ္ေနာက္ တဲ့ ေကာသလႅ အိပ္မက္ကေတာ့ အဲဒီ ေနရာမွာ မွန္လုိက္ေလလုိ႔ ေျပာရေတာ့ မွာပဲ။ တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ေတြ အဂၤလန္တို႔ ဘာမင္ဂန္တုိ႔ ျပင္သစ္တုိ႔ အေမရိကန္တုိ႔ မြန္ဘုိင္းတုိ႔မွာ ရိွရိွသမွ် ဓနအင္အားေတြ ပုံေအာျပီး သာသနာ အထြတ္တင္ လုပ္ငန္းၾကီးေတြ လုပ္ေနၾက ေပမယ့္ တုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံ ထဲမွာေတာ့ သာသနာ့ ေရေသာက္ျမစ္ေတြ ခမ္းေျခာက္ကုန္ၾက ပါေရာ့လား။

ညီမေရ . .
ဒီကေန႔ သာသနာေတာ္မွာ ဆရာအျဖစ္ အားထားရမယ့္ ဘုရားရွင္ရဲ့ သားရဟန္းေတာ္ ေတြကုိ ဘယ္ေနရာ ကမ်ား ေပၚထြက္ လာၾကပါလိမ့္။ ဘယ္ ေနရာကမ်ား ေမြးထုတ္ ေပးလုိက္ၾကတာ ပါလိမ့္။ ခပ္ရွင္းရွင္း မေထာက္မညႇာ ေျပာရရင္ ေက်းလက္ ေတာနယ္ေတြကပဲ မဟုတ္လား။ ရန္ကုန္လုိ ျမိဳ႕ၾကီး ျပၾကိီးကေန သာသနာ့ ၀န္ထမ္း ရွင္ရဟန္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ ခဲ့သလဲ စဥ္းေတာ့ စဥ္းစားစရာပါ ညီမေရ။ ဟုတ္ပါရဲ့… ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးနဲ႔ မနီးတဲ့ ေက်းလက္ ေတာနယ္ေတြ ကေန တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ေတြအတြက္ ဆရာ ျဖစ္လာမယ့္ ရဟန္း အေလာင္းအလ်ာ သာသနာ့ အာဇာနည္ ေတြကုိ ရြာဦးေက်ာင္း အသီးသီး ကေန ဥပဇၩာယ္ ဆရာေတြ ကေန ေမြးထုတ္ ေပးလုိက္ၾကတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီကေန ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကိီးက စာသင္တုိက္ေတြ ေရာက္လာ။ အလတ္တန္း အၾကီးတန္းေတြ အဆင့္ဆင့္ေအာင္၊ စာခ် ဆရာေတာ္ေတြ ျဖစ္လာ။ ေနာက္ ဓမၼာစရိယ ေအာင္ပန္းကုိ လက္လွမ္း ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္ ဒီလုိ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ သာသနာ့ အညြန္႔အဖူးကုိ ေမြးထုတ္မယ့္ ေက်းလက္က ေက်ာင္းကန္ ဇရပ္မွာ က်ီးနဲ႔ဘုတ္ ျဖစ္ေနတဲ့ အျပင္ ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ိဳးကုိ ေျဖာင့္ေအာင္ မရြတ္ႏုိင္ရွာတဲ့ ဒကာေတြနဲ႔ မယားေသ သားကြဲ စီးပြားပ်က္လုိ႔ ရဟန္းေဘာင္ တက္လာတဲ့ ေတာထြက္ၾကီးေတြ ကလည္း ရွစ္ပါး သီလေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ ဆုိေတာ့ ဒီရြာနဲ႔ ဒီသာသနာဟာ ေရရွည္မွာ ရင္ေလးစရာပါ ညီမေရ…။

ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃာ့၀န္ေဆာင္ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးကေတာ့ မိန္႔ဖူးပါရဲ့။ ေက်းလက္ကို အေျခခံထားတဲ့ ဒီသာသနာမွာ သာသနာရဲ့ ေရေသာက္ျမစ္ ျဖစ္တဲ့ ေက်းလက္ ေဒသမွာ သာသနာ့ ေရေသာက္ျမစ္ေတြ ခမ္းေျခာက္ ေနတာဟာ အခ်ိန္မီ ကုစားရမယ့္ အေရးအၾကီးဆုံး အလုပ္လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။ ေက်းလက္ ေဒသ ကေန သာမေဏ ဘ၀ကစလုိ႔ ဓမၼာစရိယ အျဖစ္ အဆင့္ဆင့္ တက္လွမ္းလာ ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ေတြ ထဲက ဘယ္ႏွစ္ပါးမ်ား ေက်းလက္ေဒသ ကုိယ့္ေျမ ကုိယ့္ေရမွာ သာသနာ့၀န္ ထမ္းဖုိ႔ စိတ္ကူးခဲ့ၾက ဖူးပါသလဲ။ ကုိယ့္လုိ ဓမၼာစရိယ ဆရာေတာ္ေတြ ကုိယ့္ေျမမွာ ထြက္ေပၚဖုိ႔ စိတ္မ်ား ကူးမိၾကပါ ေလစလုိ႔ ဆရာေတာ္က ေမးခြန္း ထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္ ညီမရယ္။

ညီမေရ . . .
အဲသလုိ ေက်းလက္ ေတာရြာမွာ ရွစ္ပါးသီလ ေျဖာင့္ေအာင္ မေပးတတ္တဲ့ ေတာထြက္ ရဟန္းၾကီးေတြ ရိွေနေသးတာ ကုိပဲ ၾကံဖန္ ေက်းဇူး တင္ရမယ္လုိ႔ တကၠသုိလ္က ကထိက ဆရာ တစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့တယ္ကြဲ႔။ ဘုရား ေက်ာင္းကန္မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြ တစ္ပါးမွ မရိွေတာ့တဲ့ အျဖစ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကရလ႔ုိ ပါတဲ့။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕နဲ႔ ဘယ္ေလာက္မွ မေ၀းတဲ့ ဥကၠံျမိဳ႕ ဘုရားၾကိီးတုိက္ ဘုရားၾကီးဂုိဏ္း ဂုိဏ္းအုပ္ ဆရာေတာ္ၾကီး တစ္ပါးကေတာ့ ဘုရားၾကီးဂုိဏ္း ဓမၼစက္ေရာက္တဲ့ ေက်းရြာ သုံးဆယ္ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ အနည္းဆုံး ဆယ့္ငါးရြာ ေလာက္မွာ ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းၾကီး မရိွတဲ့ ျပႆနာကုိ ေက်ာင္းထိုင္ ဘုန္းၾကီး ရွာရတဲ့ဒုကၡက မေသးဘူးလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူ ျပန္တယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းၾကီး ရျပန္ေတာ့လည္း ေစာေစာက ေရးျပခဲ့သလုိ ေတာထြက္ ၾကီးေတြ နဲ႔ပဲ တ၀ဲ၀ဲလည္ရ ျပန္တာတဲ့ကြယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ ဒီေတာ ဒီနယ္ေတြမွာ သာသနာ့ အညြန္႔အဖူးေတြ ေပၚလာဖုိ႔ ေ၀းစြ၊ ဗုဒၶဘာသာ ဆုိတာကုိ ပီပီျပင္ျပင္ ၾကည္ၾကည္စင္စင္ လမ္းျပေပးႏုိင္မယ့္ ဆရာစစ္ ဆရာေကာင္းေတာင္ ေပၚမလာ ႏုိ္င္တာဟာ တုိ႔ဘာသာ တုိ႔သာသနာ အတြက္ ၀မ္းနည္းစရာ မေကာင္းေပ ဘူးလား။ ရြာငယ္ ဇနပုဒ္ေတြက ဂုဏ္ယူစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဓမၼာစရိယ ေအာင္ပန္းကုိ ဆင္ျမန္းခဲ့တဲ့ တုိ႔ဆရာေတာ္ေတြ မဟာ ဓမၼာစရိယက စလုိ႔ ေဟာ အခုဆုိရင္ အိႏိၵယလုိ ထုိင္းလုိ သိရိလကၤာလုိ ႏုိင္ငံေတြ မွာေတာင္ ဓမၼနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပါရဂူဘဲြ႔ေတြ ဆင္ျမန္းႏုိင္ဖုိ႔ အားသြန္ခြန္စုိ္က္ ေနလုိက္ၾကခ်ိိန္မွာ အခု တုိ႔နုိင္ငံက အခုပစၥကၡ အခ်ိန္မ်ဳိးနဲ႔ ယွဥ္ထုိး ၾကည့္ရင္ေတာ့ အင္း ၀မ္းသာ ရမွာလား ၀မ္းနည္း ရမွာလားေတာင္ ေျပာမျပတတ္ ေအာင္ပါပဲ။

တုိ႔ေက်းလက္ ေတာနယ္က ဓမၼစာေပ ပါရဂူၾကီးေတြ တစ္ပါးျပီးတစ္ပါး ေပၚထြန္းေနခ်ိန္ မွာေတာ့ ဒီသာသနာ ဒီဆရာေတြကုိ ေမြးထုတ္ ေပးလုိက္တဲ့ တုိ႔ေက်းလက္ ေတာနယ္မွာေတာ့ ဘုရားနဲ႔ ဇရပ္ေက်ာင္းမွာ ေဟာင္းေလာင္းၾကိီး ျဖစ္ကုန္ၾကပါ ေပါ့လား။ ဆရာမရိွရွာတဲ့ အဲသည့္ ေက်ာင္းကန္ ဇရပ္မွာ ဒကာေတြ ဘယ္ႏွယ့္ သာသနာ ျပဳၾကရပါ့။

ညီမေရ . ..
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၀-ျပည့္ႏွစ္ တုန္းက မုန္တုိင္း မဆင္ေသးတဲ့ ဧရာ၀တီ တုိင္းဘက္က ေက်းရြာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကုိ ေရာက္ခဲ့ရစဥ္ တုန္းက ဒီျပႆနာ ၾကီးကုိ ရိပ္စားမိေပမယ့္ ေရရွည္ကုိ မေတြးခဲ့မိတာ ၀န္ခံရမွာပါ။ ရွားရွားပါးပါး အၾကီးတန္း ေအာင္ျပီးတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေလး တစ္ပါးကေတာ့ သူ႔ေျမ သူ႔ေရမွာ သူ႔ဘုိးဘြားက လွဴဒါန္းထားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းကန္ အတြက္ တက္လမ္း မရွာေတာ့ဘဲ အေျခခ်ျပီး သာသနာ ျပဳေနတယ္ ၾကားေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ရိွလုိက္တာ။ ဒါမွ သာသနာ့ အာဇာနည္ကြလုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စံႏႈန္းနဲ႔ တုိင္းျပီး ၀မ္းသာပိတီ ျဖစ္ရတယ္။ ရြာက ကေလးငယ္ေတြ အတြက္ ယဥ္ေက်း လိမၼာသင္တန္း ေပးလုိ႔ သာမေဏ ငယ္ေတြ ေမြးထုတ္မယ္ ဆုိေတာ့ ဒီရဟန္းေတာ္ ကေလးအတြက္ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ရိွလုိက္တာေလ။

ညီမေရ. ..
မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးဟာ သူ႔သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ အဓိကက်တဲ့ လုပ္ငန္း တစ္ခုဟာ သူ႔လို တိပိဋကေတြ ႏုိင္ငံ အႏွံအျပားက ေပၚထြန္းလာေရး ပဲလုိ႔ သိရျပန္တယ္ကြဲ႔။ အဲသလုိ ၾကိဳးပန္းခဲ့လို႔လည္း တိပိဋက ေအာင္ပန္းေတြ တစ္ပြင့္ျပီး တစ္ပြင့္ မင္းကြန္းမွာ ပြင့္ခဲ့တာ ကမာၻအသိပါ ညီမရယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ကမာၻေအး တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဥဴးသုမဂၤလာ လကၤာရ ကေတာ့ သာသနာ့ အညြန္႔အဖူးေတြ ေပၚဖုိ႔ သာမေဏေက်ာ္ စီမံကိန္းၾကီး ေရးဆြဲခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ေဟာ သီတဂူ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ကလည္း စစ္ကုိင္း ေတာင္႐ုိးမွာ သီတဂူ ကမာၻ႔ဗုဒၶ တကၠသုိလ္ၾကီး တည္ေထာင္လုိ႔ သာသနာ့ အာဇာနည္ေတြ တစ္ပါးျပီး တစ္ပါး ေမြးထုတ္လုိ႔ တာ၀န္ ေက်ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ေစာေစာက ေရးခဲ့သလုိ ဥကံၠျမိဳ႕ ဘုရားၾကီးတုိက္ရဲ့ ဓမၼစက္ ေအာက္မွာရိွတဲ့ ရြာကေလး အေၾကာင္း ဆက္ၾကဦးစုိ႔ရဲ့။ အစ္ကုိ ေရာက္သြားတဲ့ ရြာဟာ ဥကၠံၿမိဳ႕ အပုိင္က ဘုရားၾကီးတုိက္ ဓမၼစက္ေရာက္တဲ့ ပ႒ာန္းကုန္း ဆုိတဲ့ရြာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီရြာဟာ ဥကၠံျမိဳ႕ကေန လွည္းဆင့္လုိက္ရင္ ေန႔၀က္သာသာမုိ႔ ခုလုိ ဆုိင္ကယ္ေခတ္၊ ေထာ္လာဂ်ီ ေခတ္မွာ သံုးနာရီသာသာ ခရိီး ရယ္ပါ။ ျမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္နဲ႔ ဥကၠံဟာ ေလးနာရီသာ ၾကာတာမုိ႔ ရန္ကုန္ကေန အဲဒီရြာကုိ မနက္ ေျခာက္နာရီေလာက္ ထြက္ရင္ မြန္းလြဲ တစ္နာရီ မထုိးခင္ ေရာက္တာမုိ႔ အဲသည္ေလာက္ ခရီးေလးမွာ သာသနာ ကြယ္ရေတာ့မွာကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။

ညီမေရ . . .
ဒီရြာဟာ အစ္ကုိ စာအစမွာ ေရးျပခဲ့သလုိ ေက်ာင္းၾကီး ရခုိင္နဲ႔ ကုိးေတာင္ျပည့္ ေစတီၾကီးနဲ႔ပါ။ အခုေတာ့ ဒီရြာမွာ တုိ႔ဘာသာဝင္ အေရအတြက္ဟာ ဆယ္အိမ္ေတာင္ မက်န္ေတာ့ ဘူးတဲ့။ တုိ႔ ဘာသာ၀င္ေတြ နည္းတာမုိ႔ ရြာဦးေက်ာင္းက ေတာထြက္ ရဟန္းၾကီး ခမ်ာလည္း ဆြမ္းကြမ္း ခက္ရွာေပမေပါ့။ ရြာကလည္း ဆင္းရဲ၊ ႐ုိးမက ဆင္အုပ္ကလည္း သတင္းေတြထဲ ပါသလုိ ေန႔ေန ့ညညဆုိေတာ့ ခမ်ာမ်ားမွာ ဘုရား တရားလည္း ဂ႐ုစုိက္ႏုိင္ပုံ မရရွာေပဘူး။ ဒါေပသိ ပဌာန္းကုန္းက ေတာထြက္ ရဟန္းၾကီး ကေတာ့ သူ႔နည္း သူ႔ဟန္နဲ႔ တု႔ိဘာသာ တုိ႔သာသာနာ ေတာ္ၾကီးအတြက္ ႏုိ္င္ရာတာ၀န္ ထမ္းေနပုံ ကေတာ့ အားက်စရာပါ။ ဥကၠံျမိဳ႕က တရားေခြေတြ အလွဴခံျပီးေတာ့ နံနက္တုိင္း ရြာဦး ေက်ာင္းကေန တရားေခြေတြ ဖြင့္တယ္။ ဆြမ္းမရတဲ့ ေန႔ေတြ မွာေတာ့ ျမိဳ႕က အလွဴ ခံလာခဲ့တဲ့ ေပါက္မုန္႔ေျခာက္နဲ႔ ႏုိ႔ဆီ သုတ္စားျပီး အသက္ဆက္ သာသနာ ျပဳရ ရွာတယ္ကြယ္။ ၀ါတြင္းဆုိရင္ ဆြမ္းကြမ္း လုံးလုံး မရေတာ့တဲ့ အျပင္ ေက်ာင္းမွာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္မယ့္ ဒကာေတြေတာင္ မရိွေလေတာ့ ရြာဦး ေက်ာင္းၾကီးကုိ ပစ္ျပီး ဥကၠံ ဘုရားၾကီး တုိက္မွာ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ေလာက္ ၀ါတြင္းမွာ ရဖုိ႔အေရး အတင္းအၾကပ္ ေတာင္းရရွာသတဲ့။

ညီမေရ....
တုိ႔ရြာဦးမေတာ့ ေက်ာင္းကန္ဇရပ္ ေစတီနဲ႔ တို႔ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါး ရိွေနေသးတယ္ ဆုိတဲ့ အသိကေလး တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ေတြ ရင္ထဲ ေရာက္ဖုိ႔ အျခားဘာသာ ၀င္ေတြ ရင္ထဲမလဲ ဒီအရပ္ ဒီေဒသ မွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ ေအာင္လံၾကီး လႊင့္ထူထားပါလား ဆိုတဲ့ အသိေလး ရင္ထဲ ေရာက္ႏုိင္ဖုိ႔ ငတ္တစ္လွည့္ ျပတ္တစ္လွည့္နဲ႔ သာသနာ့ ေအာင္လံၾကီးကုိ အႏုိင္ႏုိင္ လႊင့္ေနရဆဲပါ။

ညီမေရ....
ႏုိင္ငံတကာမွာ သာသာနာ ျပဳႏုိင္ဖုိ႔ အတြက္ ဗုဒၶစာေပ ပါရဂူေတြ တစ္ပါးၿပီး တစ္ပါး တာစူေန တာဟာ တုိ႔ဘာသာ တု႔ိသာသနာ အတြက္ေတာ့ ၀မ္းေျမာက္ပီတိ ျဖစ္ရေပမယ့္၊ ဒီရဟန္းေတာ္ ေတြကို ေမြးထုတ္ ေပးလုိက္တဲ့ ေက်းလက္ ေတာနယ္ေတြ မွာေတာ့ ေနာက္ထပ္ သာသာနာ့ မ်ဳိးဆက္ေတြ မေပၚေတာ့မယ္ အေျခအေန အတြက္ ၀မ္းနည္း ေနရဆဲပါ။ ဒီအေျခအေန မွာေတာ့ ပုဂံေခတ္က ပုဂံျပည္ၾကီးကုိ ကယ္တင္ဖုိ႔အတြက္ တရုတ္ႏုိင္ငံ ဧကရာဇ္ဆီ အေရာက္ သြားခဲ့တဲ့ ရွင္ဒိသာပါေမာက္ က “ပုဂံျပည္ၾကီးကုိ ေရသြန္းေလာင္း ပါဦး” လုိ႔ ဆုိခဲ့သလုိ “သာသနာ့ ေရေသာက္ျမစ္ ေတြကုိ ေရသြန္းေလာင္းၾကပါဦး” လုိ႔ သက္ဆိုင္ရာ ရဟန္းရွင္လူ အမ်ားကို ေတာင္းပန္ ေလွ်ာက္ထားရင္း ဒီစာကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါတယ္ ညီမေရ…။

အစ္ကုိ
ေအာင္စည္ဟိန္း

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေပးဆပ္သူ ဘေလာ့မွ ဖတ္ရွဳ ကူးယူ မွ်ေ၀အပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

6/18/2009, THUR:, 12:07:23 PM

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*ဘ၀စက္၀ိုင္းမွာ ခဏ half-time မရွိပါ*

အိပ္လို႔မ၀ေသးတဲ႔
ငါ့မနက္ခင္းေလးမွာ
ညတုန္းက
ကင္းေစာင့္တဲ႔
လမင္းနဲ႔ ၾကယ္ေလးေတြျပန္ၿပီ။

ႏႈိးစက္မလိုဘဲ
ေစာစီးစြာထတဲ႔ ငွက္ေတြက
ေလာကကို လႈပ္ႏိႈး။

ဖိုးသူရိန္ႀကီးကလည္း
အလုပ္ခြင္၀င္ဖို႔ ျပင္ေန။

စမ္းေခ်ာင္းေလးကလည္း
မစီးဆင္းသလိုနဲ႔ အၿမဲစီးဆင္း။

ငါတို႔
ေနထိုင္ရာ ေလာကထဲကို
အသစ္လာတဲ႔ သူေတြလည္း
လာေနၾက။

ငါ့ရဲ႕
ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္စဥ္ကလည္း
ငါ့ကို
တစ္ရက္ ႀကီးရင့္ျခင္းသို႔ ေခၚေဆာင္။

သံသရာခရီးကို
ႀကိဳသြားႏွင့္သူေတြက
သြားၾကေပါ့။

နာရီခ်က္တိုင္းနဲ႔အတူ
ရာသီစက္၀ုိင္းက
ပုံမွန္လည္ပတ္ေနခဲ႔ၿပီ။

ဒီျဖစ္စဥ္ေတြဟာ
တစ္ေန႔ထဲမဟုတ္ဘဲ
ေန႔တိုင္းေတြ႔ျမဲေပါ့။

သူတို႔လည္း
သူ႕အလုပ္နဲ႔ သူ
ကိုယ္လည္း
ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္
လည္ပတ္ေနၾကတဲ႔
ဘ၀ယႏၱရားမွာ
ေအာ္...
ခဏ လမ္းသလားဖို႔
အခ်ိန္ေတာင္ မရွိပါလား...။ ။

ဒီႏွင္းေန (TGI)

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖုိးသား

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*ေပးဆပ္သူတို႔ ႏွလံုးသား*

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကိုနွစ္ေယာက္သည္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အလြန္ခ်စ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ အေဖႏွင့္အေမ ကြယ္လြန္သြားခ်ိန္မွစ၍ အစ္ကိုၾကီးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚတြင္ အေဖလိုတစ္မ်ိဳး အေမလိုတစ္သြယ္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့သည္။ အေဖႏွင့္အေမ ခ်န္ထားခဲ့ေသာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ပို၍တိုးပြားေအာင္ အစ္ကိုၾကီးက ၾကိဳးစား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ့္အား လူ႔ေလာကတြင္ လိုေလးေသးမရွိ မ်က္ႏွာ မငယ္ရေအာင္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့သည္။ အစ္ကိုၾကီးသည္ ပတ္၀န္းက်င္က ခ်ီးမြမ္း အားက် ရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ တာ၀န္ေက်ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အသက္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ကြာေသာ အစ္ကိုၾကီးသည္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းျပီးဘြဲ႔ရ၍ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်ိန္ထိ လံုး၀အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ လူပ်ိဳၾကီးဘ၀ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္္။

ယခုကၽြန္ေတာ္၏ မဂၤလာပြဲတြင္ လက္ဖြဲ႔အေနျဖင့္ အစ္ကိုၾကီးသည္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကားအသစ္စက္စက္ တစ္စီးကို လက္ဖြဲ႔၍ ဟန္းနီးမြန္းခရီး ထြက္ေစခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္နွင့္ ဇနီးသည္လည္း ဟန္းနီးမြန္းခရီး ထြက္လာရင္း ကားေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဇနီးသည္က ကၽြန္ေတာ့္အား

`ေမာင္ရဲ႕အစ္ကိုၾကီးက ေမာင့္အေပၚမွာ တကယ္ေကာင္းတာပဲေနာ္´

`အင္း ဟုတ္တယ္ အေမနဲ႔ အေဖမဆံုးခင္ကတည္းက ပဲခင္ရဲ႕´

`ခင္ျဖင့္ ေမာင့္အစ္ကိုၾကီးက ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ကားၾကီးကို လက္ဖြဲ႔လိမ့္မယ္လို႔ ယံုေတာင္မယံု ႏိုင္ဘူး´

`ခုယံုျပီမို႔လား´ ဟုေျပာ၍ခ်စ္ဇနီး၏ မ်က္နွာကို အစ္ကိုၾကီးအတြက္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာ အျပံဳးျဖင့္ တစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္ျပီး

`ခင္ ဗိုက္ဆာေနျပီလား ေရွ႕မွာေမာင္ဒီဘက္ကို ခရီးထြက္တိုင္း စားေနက် ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းေလး ရွိတယ္၊ အဲဒီမွာပဲ စားလုိက္ေတာ့မယ္ေနာ္´

`အင္း ေမာင္ေကာင္းသလိုစီစဥ္ပါ´ ဟုဆိုေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လင္မယားလည္း ထမင္းဆိုင္ေလးတြင္ ကားရပ္ကာ ၀င္ေရာက္ စားေသာက္ၾက ေလသည္။ ထမင္းစားျပီး ဆယ္မိနစ္ခန္႔ ထမင္းလံုးစီကာ နားျပီးေနာက္ ဆက္လက္ ခရီးထြက္ရန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လင္မယား ဆိုင္အျပင္ ကားဆီသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းလာရာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ကားအနီးတြင္ ကေလးငယ္ တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ ထိုကေလးငယ္သည္ အနည္းငယ္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ပံုစံ ၀တ္ဆင္ထားျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားေလးအား တအံတၾသ အငမ္းမရ လွည့္ပတ္ေငးေမာ ၾကည့္ရွဳေနေလ သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကေလးငယ္အား တရင္းတႏွီး ႏႈတ္ဆက္ ေမးျမန္းလိုက္ေလသည္။

`ေဟ့ခ်ာတိတ္ မင္းက ဒီကားကိုသေဘာက်လို႔လားကြ´

`ဟုတ္ ဒီကားက အစ္ကို႔ကားလားဗ် က်ြန္ေတာ္ အရမ္းစီးၾကည့္ခ်င္လိုက္တာဗ်ာ´ ဟုမ်က္နွာငယ္ေလးႏွင့္ ဆိုရွာေလသည္။

`ေအးကြ ဒီကားက အစ္ကို႔ကို အစ္ကို႔ရဲ႕ အစ္ကိုၾကီးက မဂၤလာ လက္ဖြဲ႔အေနနဲ႔ ၀ယ္ေပးတာကြ´ လို႔ဆိုေတာ့ ကေလးငယ္က အံၾသေသာ အားက်ေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အား

`ဒါဆုိ အစ္ကိုၾကီးက ဒီကားကို ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မကုန္ဘဲနဲ႔ ရထားတာ ေပါ့ေနာ္၊ အရမ္းအားက်ဖို႔ ေကာင္းတာပဲဗ်ာ´

`ေအးေပါ့ကြ´ ဟု ကၽြန္ေတာ္က ဆိုလိုက္ေလရာ ကေလးငယ္သည္ `အင္း´ ဟုသက္ျပင္းရွည္ၾကီးခ်၍ ကၽြန္ေတာ္ မထင္မွတ္ ထားေသာ စကားအား ေျပာခ်လိုက္ေလရာ ဒီတစ္ခါ အံၾသသြားရသူမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္သြား ေလသည္။ ကေလးငယ္ ေျပာလိုက္ေသာစကားမွာ

`ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီလို အစ္ကိုၾကီးမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာဗ်ာ´ တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ လည္းကေလးငယ္၏ မ်က္နွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္၍ သနားသြားျပီး သူ႔အား

`ခ်ာတိတ္ မင္းဒီကားကို ျမိဳ႕တစ္ပတ္ေလာက္မစီးၾကည့္ခ်င္ဘူးလား´

ကေလးငယ္လည္း၀မ္းသာအား ရျဖင့္

`အစ္ကို တစ္ကယ္ေျပာတာလား ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို အရင္ေမာင္းေပးပါလား အိမ္ခဏ၀င္ျပီး ညီေလး ကိုလည္း ေပးစီးခ်င္လို႔ပါ´

ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ္လည္း ကေလးငယ္အား တင္ေဆာင္၍ ထိုကေလးငယ္၏ လမ္းျပမႈျဖင့္ သူ႔အိမ္သို႔ အေရာက္တြင္ ကေလးငယ္သည္ ကားေပၚမွ ဆင္းကာ ညီေလးေရ ညီေလးေရဟု တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ေခၚကာ အိမ္ေပၚသို႔ အလ်င္အျမန္ ေျပးတက္သြားေလသည္။ ထ္ို႔ေနာက္ အိမ္ေပၚမွျပန္ဆင္း အလာတြင္ သူသည္ ေျခေထာက္ မသန္စြမ္းေသာ ကေလးတစ္ဦးအား ခ်ီကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားဆီသို႔ေလွ်ာက္ လာျပီး သူ၏ညီငယ္အား

`ညီေလးေရ ဒီကားက ေဟာဒီ အစ္ကုိရဲ႕အစ္ကိုၾကီးက ၀ယ္ေပးတာတဲ့ ကိုၾကီးလည္း တစ္ေန႔က်ရင္ ဒီလိုကားမ်ိဳး ညီေလးစီးဖို႔ ၀ယ္ေပးမယ္လို႔ ကတိေပးတယ္ေနာ္ ကိုၾကီး ၾကိဳးစားမယ္သိလား´

ဟု စိတ္အား ထက္သန္စြာေျပာဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူ ျမိဳ႕တစ္ပါတ္ ေလွ်ာက္လည္အျပီး ဟန္းနီးမြန္း ခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုၾကီး၏ ေက်းဇူးမ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ျပီး ရယူျခင္းမွရရွိေသာ ပီတိထက္ ေပးဆပ္ျခင္းမွ ရရွိေသာ ပိတိသည္ ပုိ၍ခ်ိဳျမိန္ အရသာ ရွိေၾကာင္းကို နားလည္ခံစား သိရွိလိုက္ရ ပါေတာ့သည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီ အေၾကာင္းအရာ ေလးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဆရာေဖျမင့္ေရးတဲ့ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကပါ။ စာအုပ္နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ ပါဘူး။ “ႏွလံုးသား အာဟာရ” ပဲထင္ပါတယ္။ နံပါတ္စဥ္လည္း ေမ့သြားပါၿပီ။ အခု အေၾကာင္း အရာေလးက ဆရာေဖျမင့္ေရးတဲ့ စာအုပ္နဲ႔ အေရးအသား အနည္းငယ္ ကြဲေပမယ့္ သေဘာတရား ကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ေမးကေန ရလာတဲ့ ဒီအေၾကာင္းေလးကို ျပန္ဖတ္မိေတာ့ အစ္ကို အရင္းနဲ႔ မျခား ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေကာင္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဖေအတူ မေအကြဲ အစ္ကိုရဲ႕ ေက်းဇူးေတြကို ျပန္ေျပာင္း သတိရမိသြားတယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္လည္း ေက်းဇူးတင္လို႔ ဦးခိုက္မိပါရဲ႕ဗ်ာ…။

ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ကိုလည္း ေပးဆပ္ျခင္းရဲ႕ အရာသာကို ခံစားႏိုင္ေစျခင္းငွာ ဒီပို႔စ္ေလးကို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ မိမိတို႔ရဲ႕ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္း အတြက္သာမက ေလာကၾကီးအတြက္ပါ ေပးဆပ္တတ္သူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ျဖစ္ေအာင္လည္း အားထုတ္ႏိုင္ပါေစ။


စာရွဳသူ ဓမၼမိတ္ေဆြတုိ႔ အက်ိဳးကို အစဥ္ေမွ်ာ္ကိုးလ်က္
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖုိးသား

6/15/2009, MON:, 1:00:00 AM

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*Life*

Life


When life is an opportunity, benefit from it.

When life is a beauty, appreciate it.

When life is a dream, realize it.

When life a challenge, meet it.

When life is a duty, perform it.

When life is a journey, complete it.

When life is a mystery, unfold it.

When life is a problem, solve it.

When life is a milestone, keep it in view.

When life is a bliss, taste it.

When life is a game, play it.

When life is a promise, fulfill it.

When life is a sorrow, overcome it.

When life is a song, sing it.

When life is a struggle, accept it.

When life is a tragedy, confront it.

When life is an adventure, dare it.

When life is luck, make it.

When life is life, fight for it.

ေမးကေန ရရွိလာတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ကိုေလလႊင့္သူ ဘေလာ့မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ေပါင္းစပ္လို႔ ထပ္ေလာင္း မွ်ေ၀အပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ…။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

6/13/2009, SAT:, 1:32:39 PM !--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*ဆပ္ျပာတစ္တံုး*

ေနာ္မန္ေဂါ့တ္စ္သည္ မတ္လညေနခင္းတစ္ခုတြင္ ပန္ျခံက ခုံတန္းေလးေပၚမွာ ထိုင္လုိက္သည္။ ေန၀င္ရီတေရာဆုိသည့္ အခ်ိန္သည္ ေဂါ့တ္စ္ဘီအတြက္ စိတ္ဓာတ္က်ေစသည့္ အခ်ိန္မ်ားျဖစ္သည္။

သူထုိင္ေနသည့္ ခုံတန္းေပၚတြင္ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနသည္။ ထုိသူ၏ အကႌ်မွာ ေသေသသပ္သပ္ ရွိေသာ္လည္း အနည္းငယ္ေဟာင္းႏြမ္း ေနသည္။ မၾကာမီ ထုိသူသည္ သူ႔ေနရာမွ ထထြက္သြားသည္။ တခဏအတြင္းမွာပင္ ထုိသူသည္ အေမွာင္ရိပ္ထဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ထုိသူ ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ထုိသူ႔ေနရာတြင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လာေရာက္ ထုိင္ေလသည္။ ထုိမိန္းကေလးသည္ ၀တ္ေကာင္းစားလွ ၀တ္ထားေသာ္လည္း သူမ၏ မ်က္ႏွာတြင္ စိတ္ပ်က္သည့္ပုံစံ ေပါက္ေနသည္။

“ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ရႊင္လန္းပုံမေပၚဘူး” ေဂါ့တ္စ္ဘီက ထုိမိန္းကေလးကုိေျပာလုိက္သည္။ ထုိမိန္းကေေလးသည္ သူဘက္လွည့္၍ ေျပာ လုိက္သည္။

“ရွင္သာ ကၽြန္မေနရာမွာဆုိရင္ ရႊင္လန္းမွာမဟုတ္ဘူး။ကၽြန္မ ကမၻာေပၚမွာ အမုိက္မဲဆုံး အလုပ္တစ္ခုလုပ္ခဲ့ၿပီ”

“ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္ခဲ့လုိ႔လဲ”
ေဂါ့တ္စ္ဘီက ေမးလုိက္သည္။

“ကၽြန္မလန္ဒန္ၿမိဳ႕ေပၚ မနက္ကမွ ေရာက္လာတာပါ။ ဘတ္ရိႈင္းယားက ပတ္တက္ဂြန္နီယန္ ဟုိတယ္မွာေနဖုိ႔ စိတ္ကူးလုိက္တယ္။ ဒါေပ မယ့္ ကၽြန္မ ဘတ္႐ိႈင္ယားကုိ ေရာက္ေတာ့ ပတ္တက္ဂြန္နီယန္ ဟုိတယ္မရွိေတာ့ဘဲ သူေနရာမွာ ႐ုပ္ရွင္႐ုံႀကီးတစ္ခု ေဆာက္ထား တယ္။ ဒါနဲ႔ဒ႐ုိင္ဘာကလည္း ကၽြန္မကုိ ကၽြန္မေနလုိ႔ရမယ့္ ဟုိတယ္ကုိ ပုိ႔ေပးလုိက္တယ္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြကုိ စာတစ္ေစာင္ ေရးၿပီး ကၽြန္မေနတဲ့ ဟုိတယ္ရဲ႕ လိပ္စာကုိေပးလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မလည္း အျပင္ထြက္ၿပီးေတာ့ ဆပ္ျပာသြား၀ယ္တယ္။ ကၽြန္မက ဟုိတယ္ဆပ္ျပာကုိ မႀကိဳက္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း ဆုိင္တစ္ဆုိင္၀င္ၿပီး အေအးေသာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆပ္ျပာသြား၀ယ္တယ္။ ဆပ္ျပာ၀ယ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မဟုိတယ္ျပန္ဖုိ႔ ေျခဦးလွည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ဟုိတယ္ဘယ္မွာရွိလဲ ဆုိတာေကာ။ ကၽြန္မအခုေရာက္ေနတဲ့ လမ္းနာမည္ေကာ ေမ့သြားတယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း ေတြကဆီက ပုိက္ဆံေတာင္းၿပီး သူတုိ႔နဲအတူ တူေနလုိ႔ ရေပမယ့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက မနက္ျဖန္မွ ကၽြန္မစာရမွာ။ အခုကၽြန္မမွာ က်န္တဲ့ ပုိက္ဆံႏွစ္ျပားနဲ႔ ဒီညဘယ္လုိ ေနရမလဲ”

“ခင္ဗ်ားဆီမွာ ဆပ္ျပာရွိေသးလား”
ေဂါ့တ္စ္ဘီက ေမးလုိက္သည္။ ထုိမိန္းကေလးသည္ သူမ အကႌ်ထဲလက္ႏႈိက္၍ရွာၾကည့္သည္။ ထုိေနာက္ သူမသည္ ေဂါ့တ္စ္ဘီသုိ႔ စိတ္တုိစြာ ေျပာလုိက္သည္။

“အခုကၽြန္မရွင္႔ကုိ လိမ္တမ္းစကားတစ္ခု ေျပာလုိက္တယ္လုိ႔ထင္သြားလား”

“သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းပါဘူး”
ေဂါ့တ္စ္ဘီကေျပာလုိက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားလုိ ႏုိင္ငံျခားမွာျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အဲဒီ တုန္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သြားၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းလုိ႔ ဟုိတယ္ရဲ႕ ေနရာမွတ္မိသြားၿပီး အဲ့ဒီ မွာရွာေတြ႔သြားတယ္”

“ႏုိင္ငံျခားမွာဆုိရင္ လြယ္တာေပါ့။ ကၽြန္မ သံအရာရွိကုိရွာၿပီး သူဆီကအကူအညီ ေတာင္း လုိရတာေပါ့။ ဒီမွာသာဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ကြြ်န္မပုံျပင္ကုိယုံၿပီး ကၽြန္မကုိ ေငြေခ်းေပး မယ့္သူဆီက ေငြခ်းရင္ေခ်း၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ သိမ္းျမစ္ကမ္းေဘးမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းရမွာပဲ။” ထုိ မိန္းကေလးကေျပာလုိက္သည္။

“ခင္ဗ်ားပုံျပင္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္က ခင္ဗ်ားမွာ သက္ေသျပစရာ ဆပ္ျပာတုံး မရွိဘူးျဖစ္ ေနတယ္။ ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ တစ္ညစာေန ထုိင္ဖုိ႔ ပုိက္ဆံနဲ႔ ဆပ္ျပာဆုံးရႈံးရတာ ေပါ့ဆမႈတစ္ခုပဲ။” ထုိစကားကုိၾကားရေသာအခါ ထုိမိန္းကေလးသည္ ေခါင္းကုိငုံ႔၍ စိတ္ပ်က္လက္ ပ်က္ ထြက္သြားေလသည္။

“သနားဖုိ႔ေကာင္းတယ္” ေဂါ့တ္စ္ဘီက ေျပာလုိက္သည္။ “ငါဆီက ပုိက္ဆံလိမ္ယူဖုိ႔ အစစအရာရာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ထားပါလ်က္နဲ႔ သက္ေသ ျပစရာ ဆပ္ျပာတုံးမရွိရွာဘူး။ တကယ္လုိ႔ သူသာ ဆပ္ျပာတစ္တုံးေလာက္ ၀ယ္ထားၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ လိမ္ညာႏုိင္မယ္ဆုိရင္ သူဟာဥာဏ္ႀကီးရွင္ျဖစ္သြားၿပီး”

ေဂါ့တ္စ္ဘီသည္ ထုိသုိ႔ေျပာၿပီး ထထြက္ရန္ ျပင္ဆင္လုုိက္စဥ္ သူအားလိမ္ညာခဲ့ေသာ မိန္းခေလး၏ ေနရာေအာက္တြင္ ဆပ္ျပာတစ္တုံးကုိ ေတြ႔လုိက္သည္။ ထုိဆပ္ျပာတုံးသည္ ထုိ မိန္းကေလးထုိင္စဥ္တြင္ က်က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ဆပ္ျပာျဖစ္မည္ဟု ေဂါ့တ္စ္ဘီ ေတြးလုိက္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေဂါ့တ္စ္ဘီသည္ ပန္းျခံမွ လ်င္ျမန္စြာထြက္၍ ထုိမိန္းကေလးကုိ လုိက္ရွာသည္။ သုိ႔ေသာ္ မေတြ႔။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိ႔မိန္းကေလးကုိ မရွာေတာ့ဘဲ အိမ္ျပန္ရန္ စိတ္ကူးစဥ္ ကားဂိတ္မွာကားကုိ ရပ္ေစာင့္ေနေသာ မိန္းကေလးကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေဂါ့တ္စ္ဘီ သည္ထုိမိန္းကေလးဆီ သြား၍ေျပာလုိက္သည္။

“ခင္ဗ်ား ပုံျပင္ကုိ အစက ကၽြန္ေတာ္မယုံေပမယ့္ ခင္ဗ်ားဆပ္ျပာကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔မွပဲ ယုံေတာ့တယ္” ေဂါ့တ္စ္ဘီက ဆပ္ျပာကုိ ကုိင္ေျမႇာက္ရင္း ဆက္ေျပာလုိက္သည္။

“ ဒီဆပ္ျပာဟာ ခင္ဗ်ားထုိင္လုိက္တုန္းမွာ ခင္ဗ်ားအက်ႌီအိတ္ထဲက ထြက္က်လာတာ ျဖစ္ရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ား ပုံျပင္ကုိ မယုံမိလုိက္တဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒါဟာ ခင္ဗ်ား ဒီည ဟိုတယ္ခ ငွားဖုိ႔ပုိက္ဆံပါ”

ထုိ႔မိန္းကေလးသည္ ေဂါ့တ္စ္ဘီ၏ ပုိက္ဆံကုိယူ၍ အက်ႌအိတ္ထဲ ထည့္လုိက္သည္။ “ဒါ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္နဲ႔ အိမ္လိပ္စာပါ။” ေဂါ့တ္စ္ ဘီက ဆက္ေျပာသည္။ “ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ျပန္ေပးလ႔ုိရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားဆပ္ျပာပါ။ ဒါကုိ မေပ်ာက္ပါေစနဲ႔”

“ရွင္ဆပ္ျပာကုိ ရွာေတြ႔တာ အရမ္းကံေကာင္းတာပဲ” ထုိမိန္းခေလးက ေျပာလုိက္သည္။ “ေက်းဇူးပါပဲ” ထုိ႔ေနာက္ ေဂါ့တ္စ္ဘီသည္ သူ႔နဂုိ ေနရာသုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာသည္။ သူေနရာသုုိ႔ျပန္ေရာက္ ေသာအခါ ထုိမိန္းကေလး မထုိင္ခင္ ထုိင္သြားခဲ့ေသာလူသည္ ခုံတန္းေအာက္တြင္ ပစၥည္းတစ္ခု ရာေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။

“လူႀကီးမင္း ဘာပစၥည္းရွာေနပါလဲ” ကၽြန္ေတာ္ ဆပ္ျပာတစ္တုံးကုိ ရွာေနတာပါ” ထုိသူက ျပန္ေျပာလုိက္သည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီအေၾကာင္း အရာေလးကေန တရားနဲ႔ယွဥ္တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြ ရရွိၿပီး တရားနဲ႔ညီတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ေဆာင္ က်င့္ၾကံႏိုင္ၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

5/28/2009, THUR:, 8:05:18 PM

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*သူ႔မွာတမ္းႏွင့္ ငါ၏မွာတမ္း*

*သူ႔မွာတမ္း*

အားပါးပါး ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ေရးမယ္လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီးမွ ပထမဆံုး အပိုဒ္ကို ေမ့သြားတာ၊ memory မနည္း ျပန္ေခၚလို္က္ရတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာေလး။ တအားၾကိဳက္မိတယ္။ အေရးအသား ေလးလံုးစပ္ေလးနဲ႔ ကာရန္ယူပံုေကာ၊ ေနာက္ အေၾကာင္းအရာေကာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကိဳက္မိရင္ အလြတ္ကို က်က္ထားလိုက္ေတာ့တာ။ ေရးသူက ဆရာၾကီး မင္းသု၀ဏ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ကြမ္းျခံကုန္းသား.. ၾကြားတာ ဟဲ ဟဲ။ ခံစားၾကည့္ပါဦး။

သူတို႔အဆုတ္၊ ထားခဲ့ျမႇဳပ္သည့္

ဗံုးငုတ္တိုက္မွား၊ ေမာင္ေျပာက္က်ားအား
ရြာသားရြာသူ၊ ေမးၾကျမဴသည္
အူအူယမ္းေငြ႔ ထတုန္းတည္း။

အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ မိဖအားကို
ဘာမ်ားမွာၾကားလိုသနည္း။

ေမြးသည့္မိခင္၊ ေကၽြးဖခင္အား
ဦးတင္ခဲ့ေၾကာင္းေျပာပါေလ။

အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ ခ်စ္သူအားကို
ဘာမ်ားမွာၾကားလိုသနည္း။

ငယ္ကၾကင္ျမတ္၊ မိသတ္မွတ္ကို
ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေၾကာင္းေျပာပါေလ။

အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ တိုင္းျပည္အားကို
ဘာမ်ားမွာၾကားလိုသနည္း။

ခရီးမတ္တပ္၊ လမ္းခုလတ္တြင္
ကိုယ္လြတ္ေရွာင္ခြါ၊ ခြဲရပါ၍
အားနာခဲ့ေၾကာင္းေျပာပါေလ။

ယမ္းေငြ႔အူအူ၊ တလူလူႏွင့္
ေမးျမဴၾကတုန္း၊ အေနာက္ကုန္း၀ယ္
ေနလံုးကြယ္ေလၿပီတကား။ ။

>>> တိုင္းျပည္အတြက္ မွာၾကားခ်က္ေလး ေရးဖြဲ႔ထားတာကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

13.01.2009, TUE:, 02:48:52 AM

*************************************************

*ငါ၏မွာတမ္း*

အရွင္၀ိေဇၨာတ (ဓမၼဒူတ)

လူတို႔ျဖစ္လာ၊ ဤေျမကမၻာ၀ယ္

‘၀ိဇၨာ’ သိပၸ၊ ဤႏွစ္၀ကို
ဘ၀ဆက္ေရး၊ စားေသာက္ေရးနဲ႔
ေနေရးစသည္၊ အလီလီတြက္
သင္သည္သင္မႈ၊ ေကာင္းစြာျပဳေလာ့။

ဤသို႔သင္ေလ၊ သင္ေနေပျငား
သင္ၿပီးျငားက၊ ရွာထားပစၥည္း
ေငြလက္သီးေအာင္၊
က်င့္ေဆာင္ပါေလ၊ က်င့္ႏိုင္ေစ။

ထိုသို႔မ်ားစြာ၊ ရွာေဖြရာလည္း
ဉာဏ္မွာထင္မွတ္၊ ငါသင္အပ္ေသာ္
မကပ္ေလာ ‘ေဇာ’ ၊ ေဒါသေဇာႏွင့္
စိတ္ေရာကိုယ္ပါ၊ ေမာဟခြါလ်က္
ရွာေဖြတတ္ေစ၊ သိမွတ္ေလ။

ထိုသို႔မ်ားမ်ား၊ ရွာေဖြျငားမွ
မ်ားမ်ားေကာင္းက်ိဳး၊ ေလာကက်ိဳးႏွင့္
မ်ားက်ိဳးအတြက္၊ သင္ရြက္ႏိုင္မည္
ထမ္းႏိုင္မည္ပ၊ လိုသည္ကေတာ့
မ်ားလွပစၥည္း၊ ရွာေဖြၿပီးက
မၿငီးမကြန္႔၊ သင္မတြန္႔ဘဲ
မ်ားစြာစြန္႔ေခ်၊ ထပ္သိေစ။

ထိုမွ ‘တ’ ဆင့္၊ ထပ္ေလာင္းဆင့္ေသာ္
ရွိသင့္ရွိအပ္၊ သင့္ဘ၀င္ထက္၀ယ္
မပ်က္သီလ၊ က်င့္ဌာနကို
သင္ကက်င့္ေစ၊ စြမ္းႏိုင္ေစ။

ဤသို႔သီးသီး၊ သင္စြမ္းၿပီးက
ပ်က္စီးခႏၶာ၊ စဥ္အလာကို
ေကာင္းစြာႏွလံုး၊ သင္ေမြ႔ထံုးလ်က္
မပ်က္သုဥ္းခင္၊ အဆံုးျဖစ္ပ်က္
ျမင္ေတြ႔အပ္ေအာင္
သင္ထပ္က်င့္ေလ၊ က်င့္ႏိုင္ေစ။ ။

>>> ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ဖိုးသားကို သြန္သင္ဆံုးမေပးေနတဲ့ ဦးဇင္း၀ိေဇၨာတရဲ႕ ဘြဲ႔ေတာ္ေလးကို ပူေဇာ္သမႈနဲ႔ ေရးစပ္လိုက္ျခင္းပါ။

>>> အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား ဖတ္တဲ့အတိုင္းလည္းသိ၊ သိတဲ့အတိုင္းလည္းက်င့္၊ က်င့္တဲ့အတိုင္းလည္း ရႏိုင္ၾကပါေစ။

ေလးစားရိုေသစြာျဖင့္
ဖိုးသား

18.01.2009, SUN:, 04:57:09 AM !--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*ငါး*

လိႈင္းေတြက ထန္တာလား၊

တံငါသည္က မိုက္တာလား၊

ကံဆိုးလိုက္တဲ့ ငါး။



အသက္နဲ႔ရင္းတာက တံငါ၊

အသက္ေပးရေတာ့ ငါး၊

မၾကား၀ံ့မနာသာ၊

ေစ်းဆစ္ၾကတာက သူတို႔။



ကဲ... ဒီေတာ့

ေရစီးကပဲ ၾကမ္းတာလား၊

ကမ္းပါးကပဲ ႏုတာလား၊

ဟိုမွာေတာ့ ေသာင္ထြန္း၊

ဒီမွာက် ကမ္းျပိဳ၊

အခ်ိန္ကိုေတာ့ တိုလို႔တဲ့၊

ခုေတာ့... ေနညိဳေနၿပီေလ။ ။



သုခရိပ္

ကိုသုခရိပ္ ေရးစပ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ... ေရႊျပည္သူ ဘေလာ့ကေန ကူးယူ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္... ဖတ္ေလေလ အဓိပၸါယ္ ျပည့္ေလပါပဲ...

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

14.02.2009, SAT:, 02:48:43 AM

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....

*လာျခင္းဆိုးေသာ ဧည့္သည္*

အု၀ဲ… အု၀ဲ… အု၀ဲ

ေအာ္ စိတ္မခ်မ္းသာ လုိက္တာ.. ငိုေနလိုက္ပံုမ်ား.. ေလာက အလယ္ကို ခုမွပဲ စတင္လို႔ ေရာက္ရွိလာတယ္၊ ေရာက္ရွိလာပံုက အငိုေလးနဲ႔ စလို႔.. မိဘေတြ ခမ်ာေတာ့ ျပံဳးေပ်ာ္ရွာမေပါ့ေလ.. မိခင္ဆိုရင္လည္း ကိုယ္နဲ႔ လြယ္ေမြး ထားရတဲ့ သားသမီးမို႔လို႔၊ ဖခင္ဆိုရင္လည္း ေအာ္ငါ့ေသြး ငါ့သားဆို ၿပီးေတာ့.. ငါစြဲေလးေတြနဲ႔ ငါမပိုင္တာကို ငါပိုင္လုပ္ပံုေလးကို ေျပာပါတယ္.. ေနာက္တစ္ခုက ေလာကအလယ္ ခုမွေရာက္လာတဲ့ လူမမယ္ ကေလးငယ္ရဲ႕ အငုိေလးနဲ႔စလို႔ ေရာက္ရွိ လာပံုေလးေလ.. စလာကတည္းက လာျခင္းက မေကာင္းေတာ့ဘူး..

ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ငါမပိုင္တာပါလိမ့္.. ငါမဆိုင္တာပါလိမ့္.. ငါကေမြးတာ ငါ့သားသမီးမဟုတ္ပါလိမ့္.. ငါယူထားတဲ့ ဇနီး ဘာလို႔မ်ား ငါ့ဇနီး မဟုတ္တာပါလိမ့္.. ငါ့ကိုေမြးတဲ့မိဘ ဘာလို႔မ်ား ငါ့မိဘ မဟုတ္တာပါလိမ့္..

ေလာကၾကီးမွာက ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမမွ မရွိပဲေလ၊ ခႏၶာငါးပါး ရုပ္နာမ္တရားပဲ ရွိေနတာ၊ ရူပကၡႏၶာ(ရုပ္တရား)၊ ၀ိညာဏကၡႏၶာ(သိမႈ - နာမ္တရား)၊ ေ၀ဒနကၡႏၶာ(ခံစားမႈ - နာမ္တရား)၊ သညကၡႏၶာ (မွတ္သားမႈ - နာမ္တရား) နဲ႔ေနာက္ဆံုး သခၤါရကၡႏၶာ(ျပဳျပင္မႈ - နာမ္တရား).. ဒီခႏၶာငါးပါးပဲေလ.. ျပန္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးေပါ့..

ဒီေတာ့ကာ ဒီခႏၶာငါးပါးကို ပိုင္ဆိုင္ေနရတဲ့၊ လက္၀ယ္ရရွိေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ေလးကို လာျခင္းေကာင္းသလား၊ လာျခင္းဆိုးသလား.. တစ္ခ်က္ေလာက္ ေျပာၾကည့္လိုက္ရေအာင္..

ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္ရာ အလုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပဳလုပ္ေနၾကရတယ္ေနာ္၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ငါ့သားဖို႔ ငါ့မယားဖို႔ ငါ့အေမဖို႔ ငါ့အေဖဖို႔ ငါ့ဖို႔ ငါ့ညီဖို႔ ငါ့ညီမဖို႔… စသျဖင့္ေပါ့ေလ ဒီလိုေလးေတြက မမ်ားဘူးလား.. မ်ားပါတယ္ေလ.. ေျပာရရင္ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ ငါပိုင္ငါဆိုင္ မရွိဘူးဆိုတာကို မသိဘဲ ႏြားသာသာ ရုန္းေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ.. ဇာတ္လမ္းက အဲဒီကစေတာ့တာပဲခင္ဗ်.. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ မသိလို႔ လုပ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလုိက္တယ္ေနာ္.. အဲဒီမွာ မသိတာက အ၀ိဇၨာ၊ လုပ္တာက သခၤါရ.. ပဋိစၥသမုပၸါဒ္နဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အဲလိုသေဘာျဖစ္ေကာ.. ဒီသေဘာက လာျခင္းေကာင္းတဲ့ သေဘာမဟုတ္ဘူး.. ေနာင္တစ္ဖန္ ခႏၶာျပန္ျဖစ္ေစမယ့္ သေဘာ.. ေျပာရရင္ ေနာင္တစ္ဖန္ မသာျဖစ္ဦးမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာ.. ဒါက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္.. မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးေျပာတာ..

ဟုတ္ၿပီ.. ဒီလိုမသိလို႔ လုပ္ရင္ ေနာက္ဘာေတြဆက္ျဖစ္ဦးမလဲ.. ဘယ္လို အက်ိဳးဆက္ေတြ ခံစားရမလဲဆိုေတာ့..

မသိလို႔လုပ္ျခင္းသည္ ခႏၶာငါးပါးကို ေနာင္တစ္ၾကိမ္ ျပန္ျဖစ္ေစမယ့္ အေၾကာင္းတရား၊ သစၥာနယ္အေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ သမုဒယသစၥာ.. ဒီသမုဒယ သစၥာျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ ဒုကၡသစၥာ ျဖစ္ၿပီသာ ေအာက္ေမ့ေပေတာ့.. ၀ိဉာဏ္၊ နာမ္ရုပ္၊ သဠာယတန၊ ဖႆ၊ ေ၀ဒနာ.. ဆိုတဲ့ ခႏၶာၾကီးျဖစ္ေကာ.. ပါဠိေတြကို စာရႈသူ သိပ္မသိဘူးဆိုရင္ (သိသူမ်ားကို မဆိုလိုပါ) အလြယ္ကေတာ့ ခုလက္ရွိ ကိုယ္ခႏၶာၾကီး ရထားတယ္လို႔သာ မွတ္ပါဗ်ာ..

ဒီခႏၶာငါးပါးကို လက္၀ယ္ပိုင္ဆိုင္ၿပီဆိုကတည္းက ေကာင္းသလား၊ ဆိုးသလား စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ရေအာင္.. ဒီခႏၶာၾကီးက မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ သူ႔ကိုျပဳစုဖို႔ အခ်ိဳသပ္ၿပီးခိုင္းေတာ့တာပဲ.. ငါ့ကိုမ်က္ႏွာသစ္ေပး.. သြားတိုက္ေပး.. ေရခ်ိဳးေပး.. မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေပး.. ဒါမ်ိဳးေတြ စခိုင္းၿပီ.. ၿပီးတာနဲ႔ ဟိုဟာစားခ်င္တယ္၊ ဒီဟာစားခ်င္တယ္.. ျဖစ္ျပန္ေရာ.. အဲဒါကိုမွ ကုိယ္တိုင္က မစားဘူးဆိုရင္ ဗိုက္ထဲကေန ေ၀ဒနာေပါင္းစံုက ဆႏၵျပပါေလေရာ.. ေနာက္အလုပ္သြားရင္လည္း ဟိုအက်ႌမ၀တ္ခ်င္ဘူး.. ဒီအေရာင္မၾကိဳက္ဘူး.. ဒီပုဆိုး၀တ္မယ္.. အားပါးပါး.. သူ႔အလိုေတြက နည္းမွမနည္းတာ.. ေနာက္ ေန႔လယ္စာစားမယ္၊ ညစာစားမယ္၊ အိပ္မယ္.. အကုန္သူ႔အလိုေတြပဲ လုိက္ျဖည့္ေနရတာေလ.. ဒါက ကၽြန္ေတာ္အၾကမ္းဖ်ဥ္းေျပာတာေနာ္.. ခ်ဲ႕ေတြးရင္ ခ်ဲ႕ေတြးသေလာက္ ဒုကၡေတြခ်ည္းပဲ.. ဘာလုိ႔ဒုကၡေတြလို႔ေျပာရသလဲ.. ခႏၶာငါးပါးဆိုကတည္းက ဒုကၡသစၥာနယ္ထဲ ေရာက္ေနလို႔ေလ..

ဒီလိုဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ဒီေလာကအလယ္ကို ေ၀ဒနာေပါင္းစံုနဲ႔ ေရာက္ရွိလာျခင္းဟာ လာျခင္းေကာင္းလား၊ လာျခင္းဆိုးလား.. လာျခင္းဆိုးေပါ့ဗ်ာ.. ဒီလာျခင္းဆိုးကိုမွ ေနျခင္းဆိုးနဲ႔ ေနၾကရင္ေတာ့ ေသျခင္းဆိုးရံုမွတစ္ပါး အျခားမရွိေတာ့ပါဘူး.. ဘာေၾကာင့္ေသျခင္းဆိုးလို႔ ေျပာရသလဲဆိုေတာ့ အပယ္သြားမယ့္ေသျခင္းမို႔လို႔ပါပဲ..

ဒီလိုကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ အပယ္မသြားေအာင္ ဘာလုပ္ဖို႔လိုလာၿပီလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲလို႔ ေမးဖို႔လိုမလာဘူးလား.. လိုတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္သိထားတာေလးကို တတ္သေလာက္ေလး ေဆြးေႏြးပါ့မယ္.. မွားေနရင္ ကၽြန္ေတာ့ကို ျပဳျပင္လို႔ သြန္သင္ ေပးေစလိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိ သိထားသလဲဆိုေတာ့ အပယ္မက်ေရာက္ေအာင္ အရင္ဆံုး ဒိ႒ိအရင္ျဖဳတ္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲလို ဒိ႒ိကြာေစဖို႔ အတြက္ ဒိ႒ိကြာေၾကာင္း တရားေတြ၊ သစၥာတရားေတြကို ေဟာေျပာညႊန္ျပတတ္တဲ့ ကလ်ာဏမိတၱ၊ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္း၊ ဆရာေကာင္း သမားေကာင္းကို ရွာရပါမယ္။ ေနာက္ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို နားလည္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။ ဒီလိုနားလည္ႏိုင္ဖို႔ သစၥာတရားကိုေဟာေျပာ လမ္းညႊန္ႏိုင္တဲ့၊ လမ္းညႊန္တတ္တဲ့ ဆရာသမားဆီက သစၥာတရားေတြကို နာၾကားရပါမယ္။ ဒီလို ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို နားလည္ၿပီဆိုမွ တရားကို စတင္အားထုတ္သင့္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို နားလည္ၿပီးမွ တရားအားထုတ္သင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုပါတယ္။ ဘာလို႔လဲလို႔ အေမးရွိလာရင္.. ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို နားမလည္ဘဲ တရားအားထုတ္ရင္ တရားမရႏိုင္လို႔ပါပဲ။ ဘုရားလက္ထက္က ရွင္ဆႏၵ (ျမင္းၿမီးဆြဲ ေမာင္ဆန္) ကို သာဓက ယူေပါ့ဗ်ာ။

နည္းနည္း ဆက္လုိက္ရေအာင္။ ေလာကၾကီးမွာ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးသားလွ်င္ရွိပါတယ္၊ ပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါရယ္လို႔ မရွိပါဘူး၊ ဒီသေဘာေလးကို ဉာဏ္နဲ႔ ထိုးသြင္းသိ၊ ပိုင္းျခားသိရင္ သကၠာယ ဒိ႒ိစင္ပါတယ္။ ဒီပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါမရွိေၾကာင္းကို ဘုရားလက္ထက္က ဥပမာေလးနဲ႔ ယွဥ္ထိုးလို႔ ၾကည့္လိုက္ရေအာင္။

ဘုရားလက္ထက္က တိတၳိေတြက အနုရုဒၶါ လို႔ဘြဲ႔အမည္ရတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးကို ေမးတယ္တဲ့။ ဘာေတြေမးတာလဲဆိုေတာ့…

၁။ သတၱ၀ါေသရင္ ျဖစ္ေသးသလား။
၂။ သတၱ၀ါေသရင္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလား။
၃။ သတၱ၀ါေသရင္ ျဖစ္သည္တစ္လွည့္ မျဖစ္သည္တစ္လွည့္လား။
၄။ သတၱ၀ါေသရင္ မျဖစ္သည္လည္း မဟုတ္၊ ျဖစ္သေယာင္ေယာင္လား။

ဒီေမးခြန္းေလးေတြ ေမးတယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့ အေမးခံရတဲ့ ရွင္အႏုရုဒၶါကလည္း ကုိယ္တိုင္က ဒိ႒ိမကြာေသး၊ အေၾကာင္းအက်ိဳးကိုလည္း နားလည္သေဘာေပါက္မႈ မရွိေသးေတာ့ *ဘုရားရွင္ကေတာ့ ဒီလိုမေဟာဘူးကြာ* ဆိုတဲ့ အေျဖတစ္ခုပဲ ေျဖႏိုင္တယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တိတၳိေတြက ဒီမေထရ္ေလးကို ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလားဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ အျပစ္တင္ၿပီး ျပန္သြားၾကတာေပါ့။

အရွင္အႏုရုဒၶါလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး.. ေနာက္ထပ္ ဒီ့ထက္ခက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေမးလာရင္ ငါေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘုရားရွင္ကို သြားေလွ်ာက္မွ ေတာ္ကာက်မယ္ ဆိုၿပီး ခုနအေမးေလးခုကို သြားေလွ်ာက္သတဲ့၊ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္က ေလာကမွာ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါရယ္လို႔ မရွိ၊ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးသာ ရွိေၾကာင္း.. စတဲ့ ဒိ႒ိကြာေစေၾကာင္း တရားေတြနဲ႔ သံသရာျပတ္ေၾကာင္းတရားေတြ ဒီမေထရ္ေလး သေဘာေပါက္ေအာင္ ေဟာၾကားေတာ္ မူလိုက္တယ္တဲ့။ ဒီေလာက္ဆို ပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါ မရွိဘူးဆိုတာ ရွင္းေလာက္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ ေလာကမွာ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးသည္ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဆက္စပ္ေနတယ္။ အေၾကာင္းခ်ည္းပဲ ျဖစ္တာလည္းမရွိ၊ အက်ိဳးခ်ည္းပဲ ျဖစ္တာလည္းမရွိ၊ ဒီလို ဆက္စပ္ေနတာကိုသိရင္ ေသရင္ျပတ္တယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ဥေစၧဒဒိ႒ိ စင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္.. အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးမွာ အေၾကာင္းခ်ဳပ္ၿပီးမွ အက်ိဳးဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုခ်ဳပ္ၿပီးမွ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာေလးကို နားလည္ရင္လည္း ခိုင္တယ္၊ ၿမဲတယ္၊ ပ်က္ဆီးျခင္းမရွိဘူးလို႔ ယူဆထားတဲ့ သႆတဒိ႒ိ စင္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ ထပ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့ ေလာကတြင္ အသိသင့္ဆံုးေသာအရာ မွာ ဖတ္ရွဳ ႏိုင္ပါတယ္။ ေၾကာ္ျငာ၀င္ျခင္းမဟုတ္ပါ။ သိေစခ်င္တဲ့၊ သိေစလိုတဲ့ ေစတနာသက္သက္နဲ႔ပါဗ်ာ။

ဒီေလာက္ဆို ဒိ႒ိမစင္ေသးတဲ့ မိတ္ေဆြတို႔လည္း ဒိ႒ိအေၾကာင္းေလး သေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီလို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒီလိုေလးေတြ တျဖည္းျဖည္း သိလာပါမ်ားရင္ေတာ့ လာျခင္းဆိုးတဲ့ ဧည့္သည္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ျခင္းေတာ့ ေကာင္းႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕။ ဒီလိုသိလာေအာင္လည္း သိခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵ ျပင္းျပဖို႔ကလည္း လုိပါေသးတယ္။ သိလိုစိတ္ေပါ့ေလ။ ဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ ေၾကြးယူလုိက္ ေၾကြးဆပ္လိုက္နဲ႔ ဒီလိုဘ၀ထဲမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္လာျခင္းဆိုးေတြပဲ အတိုးေပၚ အတိုးဆင့္လို႔ ထပ္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဇာတိေတြ ထပ္ကာထပ္ကာ ျဖစ္ေပၚပါလိမ့္မယ္။ ဇာတိထပ္ျဖစ္ၿပီဆိုကတည္းက လာျခင္းဆိုးသြားျပန္ပါၿပီ။ ဇရာေတြျဖစ္၊ ဗ်ာဓိ မရဏ ဒီဒုကၡေတြပဲ ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာေလ။

ေအာ္ ဇာတိ ဆိုလို႔ ေျပာလုိက္ဦးမယ္။ တရားအားထုတ္ရာမွာလည္း ဇရာနဲ႔ ဗ်ာဓိၾကားမွာ အားထုတ္ပါတဲ့၊ ဗ်ာဓိနဲ႔ မရဏၾကားေရာက္မွ တရားအားထုတ္လို႔ကေတာ့ ေသခါနီွးမွ လမ္းေလွ်ာက္သင္ခ်င္သလုိ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ေ၀ဒနာေတြ ႏွိပ္စက္ေနၿပီဆိုကတည္းက ဘယ္နည္းနဲ႔မွ တရားအားထုတ္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ အုိမႈနဲ႔ နာမႈၾကားမွာ တရားအားထုတ္ေစလိုတာပါပဲ။ နာမႈနဲ႔ ေသမႈၾကားမွာေတာ့ အားထုတ္လို႔ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေလးကလည္း မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး မိန္႔ၾကားသြားတဲ့ အေလးဂရုျပဳ မွတ္သားဖြယ္ အခ်က္ေလးပါပဲ။

*ပန္းေၾကြတဲ့ လမ္း*

ေလညင္းေလးရဲ႕ အနမ္း
မခံႏိုင္တဲ့ ပန္း
ေၾကြစမ္းပါေစ
ေလာကဓံ ေလညင္း
ေဒါသမာန္ ထန္ျပင္းရင္ေတာ့
ပိုခက္ျပီေပါ့...ပန္း။

ေသျခင္းေ၀းတဲ့ နန္း
စံႏိုင္တဲ့ လမ္း
ရွည္စမ္းပါေစ
ေလာက အမွန္ ေသျခင္း
သေဘာမက် အမွန္ ခံျငင္းခ်င္ေတာ့
ကိုယ္ဆက္ျပီေပါ့ ...လမ္း။ ။

ေနာက္ဆံုး မွာခ်င္တာကေတာ့ဗ်ာ.. ဒီကဗ်ာထဲကလိုေတာ့ ပန္းေၾကြတဲ့လမ္း ကိုေတာ့ ဆက္ၿပီးမေလွ်ာက္ၾကပါနဲ႔လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြ ေမြးကတည္းက ငိုျခင္းကို အေဖာ္ျပဳ၊ ခႏၶာငါးပါးကို ရင္၀ယ္ပိုက္လို႔ လာျခင္းမေကာင္းခဲ့ပါဘူး။ လာျခင္းဆိုးတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလာျခင္းဆိုးတာေလးကို ျပန္ျခင္းေကာင္းေအာင္ေတာ့ မနာခင္ မေသခင္ အခ်ိန္ေလးမွာ ၾကိဳးစားသင့္လွပါတယ္။ ငိုျခင္းနဲ႔ ဘ၀စခဲ့တာကို ငိုျခင္းနဲ႔ပဲ နိဂံုးမခ်ဳပ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဆင္းရဲေၾကာင္း သမုဒယသစၥာနဲ႔ ဆင္းရဲက်ိဳး ဒုကၡသစၥာကုိ ၀ိပႆနာ အလုပ္နဲ႔ ပယ္သတ္ၿပီး၊ ခ်မ္းသားေၾကာင္း မဂၢသစၥာနဲ႔ ခ်မ္းသာက်ိဳး နိေရာဓ သစၥာကို ရွာေစခ်င္ပါတယ္။ ျမင္ရာ၊ ၾကားရာ၊ စားရာ၊ သြားရာ၊ ထိရာ၊ ေတြ႔ရာ၊ နံရာ တို႔မွာလည္း သတိေလးနဲ႔ ေနေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ ေနာက္ဆံုးမွာၾကားခဲ့တဲ့ *အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ* တရားကို လုိက္နာရာေရာက္သလို လာျခင္းဆိုးခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ျခင္းေတြကေတာ့ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္လို႔……။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

05.01.2009, MON:, 07:02:25 AM

!--READ-MORE-STARTS-->

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္.....